Zoals gebruikelijk eerst begonnen met het ontbijt. Bij het binnenstappen van de McDonald’s viel de grote verscheiden- heid aan personeel al meteen op. Een paar indianen stonden in de keuken hamburgers te bakken. De kassa werd bediend door een latino die geen idee had welke toetsen hij allemaal moest aanslaan en verder liepen er nog een paar verdwaasde oude dames rond van een jaar of tachtig. Hun functie was mij niet geheel duidelijk. Bij het bestuderen van de kassabon viel nog iets op. McDonald’s had een nieuw soort belasting ingevoerd: een eat-in tax (50 cent extra om in het restaurant te mogen eten in plaats van alles mee te nemen in een zakje).
Daarna op naar de Horseshoe Bend op slechts 3 minuten van Page. De Colorado River heeft hier de vorm van een hoefijzer. Vandaar de naam. In het midden staat een grote rots en dat is een prachtig gezicht als je dat van bovenaf ziet.
Nu verder naar de Glen Canyon Dam. Een grote dam in de Colorado River. Ook slechts een paar minuten van Page. Er was niet veel te zien. Paar foto’s en weer weg. Verder richting Bryce Canyon.
Onderweg ben ik nog een keer gestopt bij Wendy’s voor een koffie. Deze keer had men alleen maar echt kleine koffie in Nederlands formaat. Zeer uitzonderlijk voor Amerika. Even tijd om een verslag te typen (anders vergeet ik alles…). In dit restaurant liep weer een bejaarde rond. Ook deze man hoorde bij het personeel. Zijn functie bestond uit het vegen van de vloer en tegen elke gast “How are you doing?” roepen. Eigenlijk gewoon triest om te zien dat mensen van boven de 65 hier nog gewoon moeten werken om rond te komen.
Dan Bryce Canyon. Het eerste viewpoint is Sunrise Point. Dit is van een onbeschrijflijke schoonheid. Het is zelfs mogelijk om naar beneden te wandelen tussen de rotsen door. Nu de zon nog schijnt goed te doen. De weg naar boven was uiteraard weer iets zwaarder. Geeft verder niks. Zo zweet ik de hamburgers er meteen weer af.
Het weer werd helaas minder. Af en toe wat regen en een beetje onweer. Volgens andere bezoekers had het twee uur eerder nog gesneeuwd. De regen duurde niet al te lang. Na een half uur was het alweer voorbij.
Ik heb vrijwel alle uitzichtpunten aangedaan en weer heel wat mooie foto’s gemaakt.
Er lagen nog behoorlijk wat blokken ijs her en der verspreid. De winter is blijkbaar nog maar net voorbij. Gelukkig was het vandaag niet druk in het park. Zal wel door het weer komen. Hierdoor was alles rustiger te bekijken en in veel minder tijd.
Toen ik daarna naar het hotel in Cedar City reed, was het gelukkig nog licht. Dat had ik niet willen missen. De laatste 65 kilometer ging namelijk over een prachtige bergweg waar in de bossen nog volop sneeuw lag. Het Navajo Lake was zelfs nog helemaal bevroren. De top bevond zich op 9.910 voet (2.973 meter).
Als afsluiting nog even eten bij Wendy’s in Cedar City en meteen een warm welkom bij binnenkomst. In plaats van het gebruikelijke “Hi, how are you?” was het deze keer meteen zodra ik de deurklink vastpakte “For here or to go?” Dat was nog eens een binnenkomer.
Het Knights Inn hotel van deze avond is wederom goed bevallen. Zeer complete kamer met tv, koffiezetapparaat, koelkast en magnetron. Ook een föhn en strijkplank met strijkbout ontbraken deze keer niet. En weer ongelooflijk dat er een draadloos netwerk was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten