usasouthwest2008

Laatste bericht

2008-05-28T01:05:00.004+02:00

Na afloop kan de balans worden opgemaakt van de hele reis.
De totale reis inclusief tickets, hotels, souvenirs, etc. heeft € 2.915,- gekost. Dankzij de lage dollar is dit bedrag lager uitgevallen dan ik van tevoren had begroot.
Met de huurauto heb ik een afstand afgelegd van 4.162 mijl. Dat is gelijk aan 6.698 kilometer.
De auto reed gemiddeld 36 mijl per gallon. Dat is 1 op 15.
In totaal heb ik 460 liter benzine verbruikt. Dat is inclusief de 45 tot 50 liter die al in de tank zat. Het totale tankbedrag bedroeg 417,73 dollar (circa 275 euro). De eerste tankinhoud heb ik niet hoeven betalen en de tank is leeg terug gegaan naar Dollar Rent a Car. Benzine kostte gemiddeld $ 3,80 per gallon. Dat is 1 dollar (66 eurocent) per liter.
Autorijden in Amerika is mij, zoals altijd, goed bevallen. Men rijdt over het algemeen minder agressief. Op verlaten rijkswegen wordt wel ontzettend hard gereden. Vooral in Arizona en Nevada. Het zijn gevaarlijke wegen getuige de vele remsporen op het wegdek. Ik heb diverse ‘kan-net-inhaalmanoeuvres‘ gezien. In L.A. ging het er nog wat ruiger aan toe. Mensen met dikke bakken scheurden er hard over de snelwegen. Een heel verschil met de rest van Amerika. Ook in het stadsverkeer van Los Angeles was het de gewoonste zaak om abrupt van rijstrook te wisselen of je wagen er nog even tussen te proppen. Stoppen voor een stopbord wekte er zelfs bij velen irritatie op. Tja, en het blijft raar dat je bij een rood stoplicht rechtsaf mag slaan zonder te wachten tot het groen is.
De motels waren over het algemeen schoon en goed verzorgd. Gemiddeld lag de prijs op 45-50 dollar (30-33 euro). Een enkele uitzondering voor de hotels die ik niet via het internet had gereserveerd. Die kostten tussen 37 en 67 euro. Motel 6 was het eenvoudigst en Econolodge het compleetst.
De laptop heeft mij alleen maar goeds gebracht. Door dat ding was ik in staat om informatie op te zoeken en de prijs van hotels laag te houden.
Nu nog even wachten op het overzicht van visa-card. Altijd spannend of er geen gekke bedragen op te vinden zijn. Gelukkig is één telefoontje dan meestal voldoende om de boel recht te trekken.

Het was een flinke rit in die 3,5 weken. Soms waren de afstanden wel erg groot. Ik heb vrijwel nergens spijt van. Uiteindelijk heb ik zelfs meer gezien dat gepland. Alleen jammer dat het altijd zo vroeg donker werd.

Al met al een zeer geslaagde reis. Als er na het zien van de foto's en het lezen van het weblog nog iemand zegt 'Amerika trekt mij niet', dan weet ik het ook niet meer...

-- EINDE --

Dag 26 en 27 - 26 en 27 mei 2008

2008-05-27T18:47:00.001+02:00

Dat was nog eens echt vroeg opstaan. Om half vier zat ik in de auto om deze terug te brengen naar het verhuurbedrijf. Er zat nog net voldoende benzine in. Op een kilometer na was de tank leeg, maar dat mocht.
Inchecken verliep wat traag bij United. Ze hadden daar namelijk geen personeel meer voor. Je moest zelf je gegevens invoeren op een scherm en je paspoort scannen. Alleen de bagage werd nog door het personeel ingecheckt. Kostenbesparing. Gelukkig kon ik nog wel twee koffers meenemen. Sinds begin mei mag dat namelijk niet meer. Voor een extra koffer moet je dan 25 dollar betalen. Omdat ik al eerder geboekt had, kon dat nog wel. Ik ging overigens met een koffer heen.
De eerste vlucht verliep voorspoedig. Die drie uur waren zo voorbij omdat ik heb geslapen. Een keer kwam men met een drankje rond.
Toen begon het lange wachten van ruim vier uur tot de volgende vlucht naar Frankfurt. Eigenlijk absurd dat ik daar eerst heen moet en vervolgens weer 365 kilometer terugvlieg naar Amsterdam. Zijn toch 730 extra en onnodige reiskilometers. De tweede vlucht duurde erg lang. Veel ruimte was er niet. De mevrouw naast me had iets meer dan een stoel nodig. Wel een aardig mens verder.
In Frankfurt nog twee uur gewacht op het volgende vliegtuig. Dat bleek een kwartier vertraging te hebben. Toen we in het vliegtuig plaatsnamen moesten we nog 25 minuten wachten om op te stijgen. Had te maken met drukte.
Uiteindelijk landde ik met 50 minuten vertraging op Schiphol om 10.50 uur. De bagage ging stnel. Daarna meteen de trein gepakt van kwart over elf en anderhalf uur later was ik in Tilburg. Helaas reden de bussen ook vandaag niet. Dus moest ik naar huis lopen.

Dag 25 - 25 mei 2008 - Reis Yuma - Phoenix

2008-05-26T05:54:00.003+02:00

De laatste dag vandaag. Afgelopen nacht heb ik doorgebracht in het El Rancho Motel in Yuma. Geen hotelketen, maar gewoon een goedkoop motel. Het goedkoopst van de hele reis: $ 38,50 en het was best goed. Van buiten zag het er oud uit en ook de kamers waren niet meer nieuw. Alles was echter schoon en daar ging het om.
Ik zat me ’s morgens af te vragen wat ik nog kon doen deze dag. Om 10 uur ben ik naar Phoenix gereden. Onderweg heb ik geen stops meer gemaakt. Ik moest slechts een keer stoppen voor de border patrol. Die houden wel eens controles op de snelweg. Dan laat je het paspoort zien, beantwoordt drie vragen en je kunt verder. Stelt niks voor zolang je geen illegale Mexicaan bent. De controles zullen toch wel nodig zijn, want ik ben er diverse tegengekomen de afgelopen twee dagen.
Om 1 uur was ik al in Phoenix. Precies het tijdstip waarop je mocht inchecken bij het hotel. De laatste halve nacht breng ik door in het La Quinta Inn & Suites. Normaalgesproken wat duurder, maar ik heb het voor 45 dollar kunnen reserveren.
Echt veel zin om iets te ondernemen had ik niet meer. Het was wel genoeg vond ik. Bovendien zou het een korte nacht worden omdat het vliegtuig om 6 uur zou vertrekken. Veel benzine zat er ook niet meer in de auto, dus ik heb geen grote omwegen kunnen maken. De benzinetank mag helemaal leeg terug naar de verhuurder. Op 20 kilometer na was hij ook leeg.
Bij aankomst in het hotel heb ik eerst een uur gerust en vervolgens ben ik aan het zwembad gaan liggen. Het weer in Phoenix was namelijk uitstekend. Onbewolkt en 28 graden.
’s Avonds heb ik het in stijl afgesloten. Tegenover het hotel lag Denny’s, een restaurant met bediening. Daar ben ik aangeschoven voor il cenacolo. Vandaag eens wat anders: tilapia-filet met friet en groente. Op de vis na helaas niet allemaal van de beste kwaliteit. Echte honger had ik ook niet.
Om 3.00 uur sta ik op en rijd ik naar het verhuurbedrijf om de auto te droppen. Dat is 12 kilometer van het hotel. Het vliegtuig vertrekt om 6.09 in de ochtend. Dinsdagochtend om 10.10 ben ik dan op Schiphol.
Inmiddels is het 21.00 uur en tijd om te gaan slapen, want het is vroeg dag morgen.

Dag 24 - 24 mei 2008 - Reis El Centro - Yuma

2008-05-25T05:56:00.005+02:00

Via een omweg langs de Salton Sea (een zoutmeer in Californië) ben ik naar Yuma, Arizona gereden.
Eerst heb ik Salton City bezocht. Klinkt als een wereldstad, is het niet. Er wonen circa 1000 mensen in caravans en woonwagens. Er zijn een paar winkeltjes, een of twee tankstations en enkele bar-restaurants. Ze hebben ook een Kamer van Koophandel. Het plaatsje en de hele regio zijn beroemd geworden in de jaren 1976 en 1977 toen er twee tropische stormen opstaken. Deze stormen zorgden voor veel regen waardoor het niveau van het meer ging stijgen. Momenteel ligt het meer op 65 meter onder zeeniveau. Dat was ooit 70 meter beneden zeeniveau. Een verschil van 5 meter. Dat lijkt niet veel, maar alles wat toentertijd aan de rand van het meer lag, is een paar meter onder water komen te staan. Van auto’s tot caravans. Veel van die oude troep staat er nog en dat geeft de hele kustlijn een spookachtige indruk.
In het barretje heb ik nog de lokale bevolking ontmoet. Althans, een Mexicaan die er 50 jaar geleden naartoe was geëmigreerd. Holanda kende hij niet. Hij dacht dat we er Engels spraken en dat ik de auto op de boot zou zetten en mee terug zou nemen. Van Amerikanen moest hij helemaal niks hebben. Hij vroeg zich af hoe een volk elke keer ‘In God we trust’ kon roepen en vervolgens alle mensenrechten aan de laars lappen. Hij volgde daarom maar gewoon de wijze raad van zijn ouders: pakken wat je pakken kunt. Daarvoor had hij een uitdrukking: ‘Zorg dat je de Amerikanen het brood van het bord eet en vervolgens het bord in hun gezicht smijt’.
Rond een uur ben ik gaan lunchen in een plaats met de veelbelovende naam Mecca. Ik stelde me een paar witte moskeeën voor temidden van een woestijnoase. Maar helaas. Het was gewoon een Amerikaans dorp met een paar tankstations, een Del Taco en de bewoners woonden er in woonwagens.
Mecca lag halverwege de route. De rest van de rit verliep langs de oostkant van het meer naar beneden. Ook daar heb ik wat spookachtige foto’s gemaakt van een verlaten motel en een verpauperde speeltuin.
Een uur later kwam ik in Niland aan. Vijf kilometer ten oosten van het dorp ligt Salvation Mountain. Ik kende de plaats van een RTL-nieuws reportage van Max Westerman. Sinds 1984 is Leonard Knight er een berg aan het beschilderen in naam van God. Zijn boodschap is: God is love. Prima dat iemand dat denkt, maar de man moet toch ooit een klap van de molen hebben gehad. Omdat de berg van zanderig steen is, legt hij er strobalen tegenaan waarop de verf wordt aangebracht. Na afloop kreeg ik nog een dvd mee. Ik heb hem maar een kleine donatie gegeven.
Na Salvation Mountain ben ik naar Yuma gereden. Onderweg heb ik nog een korte stop gemaakt op een rustplaats aan de snelweg. Daar had je een mooi uitzicht op de zandduinen en de voorbijrijdende border-patrol (grenswacht) die erop toeziet dat er geen Mexicanen illegaal de woestijn oversteken. De snelweg I-8 ligt namelijk dicht tegen Mexico aan.

Dag 23 - 23 mei 2008 - Reis San Diego - El Centro

2008-05-24T18:36:00.003+02:00

De laatste dag in San Diego. Daar moest toch wat van te maken zijn. Het leek erop dat het niks ging worden vanwege de regen. Een tripje met de bus naar Ensenada zat er niet in. Persoonlijk vond ik 100 kilometer busreis in een dag ook wat ver.
Daarom ben ik begonnen met een bezoek aan een museum. Het werd het San Diego Museum of Art in het Balboa-park. Er hingen meesterwerken van Amerikaanse schilders en ook heel veel Europees werk. Nederlandse en Vlaamse meesters als Rubens en Rembrandt waren ook vertegenwoordigd. Jammer dat een van de zalen dicht was voor restauratie. Daardoor moest ik een paar werken van Dalí, Picasso en Miró missen. Als je van schilderwerk houdt, is het museum een aanrader.
Na het verlaten van het museum regende het nog steeds. Jammer. Ik ben toch nog een keer naar Cabrillo National Monument gereden in de hoop langs de vuurtoren te kunnen wandelen. Maar helaas. De regen werd niet minder en het waaide er ook nog eens bij. Voor het eerst in 3 weken moest mijn jas er zelfs aan te pas komen, want het was gewoon te koud.
Rond twee uur ben ik naar La Jolla gegaan. Een dorpje aan zee, ten noorden van San Diego. Dit is voornamelijk voor de vakantieganger met een iets dikkere portemonnee. Er stonden veel vakantievilla’s en duurdere hotels. Geen massatoerisme overigens. Ik was er al eens geweest, maar lang geleden. Gelukkig brak bij aankomst de zon door. Dat maakte het draaglijk. In La Jolla kon je een mooie wandeling maken langs de zee. De golven waren vrij hoog door de wind. Er waren heel veel pelikanen en zeehonden te zien. Ik heb er bijna 100 foto’s gemaakt. Nu niet te vroeg juichen, want daarvan zijn er maar een stuk of 15 bruikbaar. Ik kies gewoon die foto’s uit waarop de golven het best te zien zijn en waarop de zeehond of pelikaan het best naar voren komt.
Om het af te sluiten nog een bak koffie met cake bij Starbucks. Daarna ben ik naar El Centro gereden, een stadje op 200 kilometer van San Diego. Weer iets dichter bij Phoenix. Het was druk op de weg. Waarschijnlijk omdat het vrijdag was en omdat maandag Memorial Day is. De Amerikanen hebben dan een lang weekend en trekken erop uit. Jammer dat het weer hard regende. De wolken hingen laag waardoor de bergen nauwelijks te zien waren. De kust van Californië ligt namelijk verscholen achter een flink gebergte. Daarachter was het gewoon droog weer. Om negen uur kwam ik in El Centro aan. Het motel deze avond was het Budget Inn & Suites. Geen motelketen. Prijs: $ 45,95 via booking.com
Via een kleine omweg rijd ik komende twee dagen naar Phoenix. Ik wil via het Salton Lake gaan. Slechts 225 kilometer om. Een verlaten dorp aan een zoutmeer en via de andere kant terug via Niland. Daar ligt Salvation Mountain. Een man heeft daar een berg beschilderd in de naam van de Heer.

Dag 22 - 22 mei 2008 - Tijuana (Mexico)

2008-05-23T05:38:00.004+02:00

Het weer was vandaag een stuk minder dan de afgelopen drie weken. ’s Morgens was het zwaar bewolkt.
Ik ben de grens weer overgestoken naar Tijuana. Nu met camera om wat foto’s te maken. Veel moois was er nog steeds niet te zien, dus het zijn geen fotografische meesterwerken geworden.
In Tijuana ben ik met een ontbijtje bij McDonald’s begonnen: een koffie met een sausage/egg muffin. De koffie werd er nog vers gezet in een koffiepot. Af en toe werd er met een staafje in de koffiedrab geroerd. Het personeel was ook hier niet al te snel. Eigenlijk had ik nog nooit zoiets traags gezien. Ik moest 5 minuten wachten tot ik aan de beurt was, terwijl er maar één persoon voor mij stond. Blijkbaar was het gastje achter de counter nieuw. Dat bleek wel weer toen de persoon achter mij eerder zijn koffie kreeg dan ik. Het is altijd weer lachen bij
McDonald’s.
Vervolgens de stad in. Ik heb een paar souvenirwinkels bezocht zonder iets te kopen. Het was allemaal troep en te duur. Het aantal toeristen viel mij ook vandaag weer tegen. Er gaan zelfs geruchten dat het toerisme heel erg is teruggelopen vanwege al die enge verhalen over corrupte agenten.
Tijdens het lopen door de stad heb ik weer een paar taco’s gegeten. Deze keer met chorizo (Spaanse paprikaworst die ook in Mexico wordt gegeten). Men verkoopt op verschillende plaatsen ook lekkere vruchtenlimonade. Gewoon ranja met vers fruit erin. Ook 1 dollar.
Opvallend is dat alles 1 dollar kost of 10 peso. De beide koersen zijn namelijk op een of twee cent na gelijk (als je ze met tien vermenigvuldigt). Dat maakt het niet nodig om peso’s te kopen. Meer dan tien dollar geef je toch niet uit op zo’n dag.
Aan het eind van de middag ging ik weer terug naar het hotel. De douane was weer een lachertje met een wachtrij van slechts 30 seconden.
Bij aankomst in het hotel begon het te regenen. Echt iets ondernemen zat er dus niet in. Daarom was ik maar naar de 99-centswinkel gegaan om een paar dingen te kopen. Dat wil zeggen 99 dollarcent + 8 % b.t.w. Dat is nog steeds maar 70 eurocent. Ongelooflijk wat er voor dat geld allemaal te koop is. Ik heb zelfs zo’n vermoeden dat veel Mexicanen dat spul kopen en het vervolgens meenemen naar eigen land om door te verkopen.
Als afsluiting nog een pizza bij dezelfde tent waar ik hem twee dagen geleden had gekocht. Die smaakte toen goed en deze keer weer.
Na het eten was het nog pas kwart voor acht. Maar ja, na dat tijdstip kun je in Amerika niks meer ondernemen. Het is er om kwart over acht namelijk pikdonker. Vandaar dat ik altijd redelijk vroeg weer in het hotel ben. Dat is wel een nadeel. Vergeleken met Nederland mis je toch wel anderhalf uur op een dag.
Morgen weet ik nog niet wat ik doe. Misschien de bus van Tijuana naar Ensenada aan zee of nog een dag San Diego.

Dag 21 - 21 mei 2008 - San Diego

2008-05-22T06:32:00.002+02:00

Ik ben begonnen met het terugbrengen van mijn spijkerbroek naar de Levi’s-winkel in het outletcenter. Een van de openingen om een riem door te doen ontbrak. Daar deed men niet moeilijk over. Ik mocht gewoon een nieuwe uitzoeken en dat kan in Amerika dus ook als je alle labels al van het kledingstuk hebt afgerukt. Service noemen ze dat. Een moeilijk woord dat in Nederland al lang niet meer bestaat.
Vandaag heb ik downtown San Diego verkend met de tram. De tramhalte is aan de grens en in 45 minuten sta je in het centrum. Geen gedoe met parkeren en een dagkaart voor alle openbaar vervoer kost maar 5 dollar. Het is bovendien een zeer efficiënt vervoersmiddel.
Eerst heb ik het Gaslamp Quarter verkend. Een gebied met een paar historische gebouwen waarin vooral restaurants gevestigd zijn. Groot is het niet, maar wel een populaire plek om te lunchen en te dineren.
Een stukje verder lag een modern winkelcentrum. Het aanbod is overal hetzelfde. Ik heb er gewinkeld en geluncht. Deze keer waren het Chinese noodles met kip en pikante rundvleesstukjes in saus. Zoals altijd een flinke portie. Je komt in Amerika nooit iets
tekort.
Verder naar Old Town. Daar waar de stad is ontstaan. Het geheel bestaat uit een paar houten cowboyachtige gebouwen en ook een paar stenen gebouwen. Erg toeristisch met heel veel souvenirwinkels. Het was toch best wel sfeervol.
Anderhalf uur later ben ik weer op de tram gestapt en nu naar Mission San Diego de Alcalá. De eerste missiepost in de stad. Hij werd gesticht door Franciscaanse pater Junípero Serra uit Mallorca in 1769. Het is een wit kerkje met een paar mooie tuinen eromheen. In de tuinen vind je bloemen, palmboompjes en wat beelden. Het geheel zag er best pittoresk uit. Er schijnen nog 20 missieposten in de stad te bestaan.
Na de missiepost heb ik nog een keer de tram genomen naar een winkelcentrum voor een bezoekje aan Barnes & Noble. Klinkt als een luxe ijstent, maar het is gewoon een boekwinkel.
Om kwart over acht was ik weer in het hotel. Deze keer niet alleen, maar samen met mijn zakje eten van Jack in The Box.

Dag 20 - 20 mei 2008 - Tijuana (Mexico)

2008-05-21T04:08:00.001+02:00

Spannende dag vandaag want Tijuana Mexico stond op het programma. Een gebied dat draait op drugshandel en hoererij, waar de politie zwaar corrupt is en waar elke dag 75 auto’s worden gestolen. Op internet circuleerden de grootste horrorverhalen van toeristen die het slachtoffer waren geworden van carjacking of politieagenten die hen bij de geldautomaat gewoon alle geld afpakten.
De grens over stelde alvast niks voor. Tijuana ligt op 15 minuten lopen van mijn hotel. Je loopt naar de grens, gaat door de draaideurtjes en bent in Mexico. Paspoortcontrole bestaat er niet eens. En dan kom je aan. Het eerste wat je ziet zijn hele straten vol met souvenirwinkels en verkopers die je naar binnen proberen te lokken. Gelukkig waren ze hier niet zo vervelend als in Istanbul of Hurghada. Op de vele toeristenwinkels na was er eigenlijk geen enkel verschil waarneembaar met San Ysidro. Nou ok, op elke straathoek stonden een paar agenten. Dat was het enige. De straten lagen er perfect bij, de stoplichten waren exact hetzelfde en de auto’s net zo groot als in de USA. Eerlijk gezegd viel het allemaal wat tegen. Zo was Ciudad Juárez acht jaar geleden nog een beetje mexican style, maar Tijuana leek er in de verste verte niet op. Als je een paar straten verder liep werd het iets anders, maar ook dat scheelde niet veel. Ik ben wat winkels afgegaan en heb een paar taco’s gegeten. Na een uurtje of drie was het welletjes en keerde ik terug. Ik had lange wachtrijen aan de grens verwacht, maar die bleken niet te bestaan. Tenminste niet voor voetgangers. Na 7 minuten wachten bij de douane was ik aan de beurt. Er werden twee vragen gesteld: “What was your purpose in Mexico?” en “What are you bringing back?” en daarna was het gewoon “Thank you.” en stond ik weer in Amerika. Een procedure van 15 seconden.
Op weg naar het hotel was ik even langs het outletcenter gegaan. Een Levi’s broek gekocht die ik morgen weer omruil omdat er een iets te grote productiefout in zit. Daarna een uurtje gerust in het hotel en vervolgens naar Starbucks voor een bak koffie. Met de lage dollarkoers kostte zelfs die nog nauwelijks meer dan een euro. Om het af te maken was ik nog even twee Levi’s shirtjes gaan halen bij het outlet en die waren wel goed.
Ik begin sterk het vermoeden te krijgen dat die lage dollar alleen maar gunstig is voor Amerika. Heel Tijuana deed namelijk inkopen bij het outlet en kwam echt met tassen vol spullen naar buiten. Die hele economische crisis moet op die manier toch wel snel opgelost zijn met al die toeristen. Ook de kredietcrisis zal niet lang meer duren want bij elke bank in California mag je tegenwoordig betalen voor geldopname. Dat varieert van 1,95 tot 3,5 dollar bovenop de kosten van jouw eigen bank/creditcardorganisatie. Dit moet wel een miljardenomzet genereren voor de banken.
Morgen doe ik weer een dagje San Diego downtown en dan met de tram. De dag erna wil ik nog een keer naar Mexico om een paar foto’s te maken. Ik had deze keer de camera niet meegenomen omdat ik eerst de boel wilde verkennen.

Dag 19 - 19 mei 2008 - San Diego

2008-05-20T06:07:00.001+02:00

Vanmorgen ben ik eerst naar het Balboa Park gegaan. Het grootste en mooiste park van San Diego. In mijn leven ben ik diversen keren in Spanje geweest, maar ik wist niet dat het nog Spaanser kon. In Sevilla zouden ze stikjaloers zijn op al die prachtige gebouwen die er staan. In combinatie met de palmbomen doet het erg Andalusisch aan. Alleen de flamencomuziek ontbreekt er nog aan. Het park kent verder een dierentuin, 15 musea en een aantal restaurants. De lunch had ik wat vervroegd omdat ik niet had ontbeten. In het Japanse theehuis had ik een bak thee gedronken en om te eten misosoep (met bieslook, zeewier en tofu) en japanse aardappelsalade (gewoon koude schotel zonder vlees) genomen. Best eetbaar allemaal. Tegen de middag was ik weer vertrokken. Wie wil, kan er best een hele dag spenderen. Er was echter nog meer te zien in San Diego.
Toen verder naar Mission Beach. Een van de vele stranden met een boulevard en een pier waar je naar dolfijnen en walvissen kunt kijken Ik dacht dat het deze keer dolfijnen waren. Helaas kwamen ze maar heel even naar boven om lucht te happen. Foto’s waren dan ook niet mogelijk. Walvissen zijn er vooral aan het begin van het jaar te zien.
Inmiddels was het al half vier en dus door naar de volgende plek: Cabrillo National Monument. Daar waar de rotsen in zee uitkomen en je bij laagtij veel zeedieren kunt bekijken. Vooral ’s morgens is dat het geval. Jammer dat het al zo laat was. Om vijf uur ging de boel op slot en daarom kon ik niet meer de wandelroute lopen en naar de vuurtoren op de zuidpunt. Iets voor komende week dus.
Ik heb ook nog een bezoek gebracht aan Coronado. Een zelfstandige gemeente in San Diego waar je via een brug van 3 kilometer naartoe kunt. Acht jaar geleden moest ik er nog twee dollar tol betalen. Sinds 2002 is hij gratis. In Coronado is een kleine jachthaven en je kunt er en boottocht maken. Dat heb ik niet gedaan. Ik heb het gehouden bij een bak koffie en wat foto’s van de brug en de San Diego skyline.
Daarna nog even terug naar de zee om de zonsondergang te fotograferen bij de Sunset Cliffs. Jammer dat het een beetje bewolkt was. Daardoor zag je de zon net niet helemaal in zee zakken. Gelukkig had mijn camera wat knopjes om trucjes uit te halen zodat het leek of de zee echt rood kleurde.
Morgen wil ik vast een dagje Mexico doen. Ik ga er niet overnachten. Mijn hotel ligt op 15 minuten lopen van de grens en dat weegt niet op tegen de parkeerkosten van rond de 8 dollar. Bovendien is het Motel 6 zo goedkoop dat daar geen enkel Mexicaans Hotel tegenop kan. Tenzij je in de ranzige Zona Norte logeert, maar daar doen de hotelkamers ook dienst als neukhokjes. Voor het donker ben ik liever weg uit Mexico. Een dag later kan ik dan nog eens de grens over.

Dag 18 - 18 mei 2008 - Reis Los Angeles - San Ysidro

2008-05-19T06:14:00.003+02:00

Toch een bericht vandaag. Als je maar inlogt op het netwerk van een ander blijkt er gewoon internet te zijn. Morgen dus weer een bericht.

De laatste dag in Los Angeles en die ben ik goed doorgekomen. Het was de bedoeling om eerder naar San Diego te vertrekken, maar ik heb het lang weten te rekken in L.A.
’s Morgens ben ik begonnen met een bezoek aan een mooi nieuw winkelcentrum (The Grove) ergens in de buurt van Hollywood. Het was mooi en sfeervol opgezet met zelfs een elektrische tram die helaas nu niet reed. Er was ook weer ruim voldoende voedsel te verkrijgen. Deze keer werd het nasi met rundvlees. Bij de farmers market, die bij het winkelgebied hoorde heb ik nog en zak met 5 appels gehaald en dat kostte dan 2,5 euro. Ook dat is Amerika. Vet eten kost niks, gezond eten is onbetaalbaar.
Net na het verlaten van het winkelcentrum kwam ik nog een 99-cents winkel tegen. Daar maar even naar binnen dus. Zie het maar als een soort Action met nog meer rommel. Altijd leuk dat soort winkels. Ik heb er een paar souvenirs gekocht.
Toen naar San Pedro, onderdeel van de stad L.A. Het ligt in het zuiden van Los Angeles op 75 kilometer van mijn hotel. Om maar aan te geven hoe groot de stad is. Vandaag had ik geluk in San Pedro. Alles was gratis: de parking, de elektrische tram (heel mooi gerestaureerd trouwens) en een boottocht door de haven. Dit was in verband met een of andere handelsweek. De haven kende natuurlijk weer een historic district dat net zo historisch was als de binnenstad van Almere. Dat maakte het niet minder aantrekkelijk. Het geheel stond vol met eetkraampjes waar vooral vis werd geserveerd. Het publiek bestond uit voornamelijk Mexicanen. En als er grote groepen Mexicanen zijn dan is het meteen feest. Muziek, bier en cocktails ontbraken dan ook niet. Toen de boot op voor een rondvaart door de haven. Het was wel druk en ik moest 3 boten wachten. Niet prettig om een uur in de loeihete zon te staan, maar je went er op den duur wel aan en het was het wachten waard. San Pedro is een van de belangrijkste havens ter wereld. Grote containerschepen met soms wel 4000 containers meren er aan. Natuurlijk gevuld met goedkope rommel uit Azië en Latijns-Amerika. Er gaat bijzonder weinig de haven uit.
Om half vier heb ik weer de tram naar de parkeerplaats genomen en ben ik naar San Diego gereden (225 kilometer).
Mijn hotel voor de komende twee dagen (Motel 6) ligt in San Ysidro, twee afslagen voor de Mexicaanse grens. De prijs voor twee nachten: $ 88,38. Een koopje weer.
Na aankomst was ik naar een outletcenter gegaan in de buurt van het hotel. Helaas was het vandaag zondag en dus was alles vroeg dicht. Als je achter het winkelcentrum ging staan kon je trouwens zo (met een beetje moeite) over de grens kijken.
De Spaanse invloed wordt almaar groter richting het zuiden en dat was ook bij Jack in The Box te merken. Daar was ik gaan ‘dineren’. De dame aan de bestelbalie sprak me meteen in het Spaans aan. Engels is hier gewoon nicht im Frage. Ik heb nog geen enkele blanke Amerikaan gezien hier in het dorp. Allemaal latino’s. Als avondeten nam ik een flinke hamburger met twee taco’s, een sla (als je er tweederde van opeet heb je ongeveer de hoeveelheid die je in Nederland bij de McDonald’s krijgt) en een frisdrank die je uiteraard weer zo vaak mag bijvullen als je wilt. En het mooiste komt als alles op het dienblad ligt. Dan graait de medewerkster nog even in een bak en gooit zo 10 zakjes met ketchup en hete saus op je dienblad. Voor al dit lekkers betaal je omgerekend drie euro en negentig cent!
Er blijkt gewoon internet te zijn in het hotel als je maar op een ander netwerk inlogt. Vandaar dus nu toch alvast een bericht en morgen weer een.

Dag 17 - 17 mei 2008 - Los Angeles

2008-05-18T04:08:00.004+02:00

Downtown L.A. bleek een zeer levendig gebied te zijn. De meeste toeristen slaan het over en gaan alleen de attracties als Hollywood, Venice Beach en Universal Studios af. Onterecht! Gelukkig had ik van tevoren de Lonely Planet reisgids (de bijbel voor elke reiziger) er op nageslagen. Daar stond het allemaal in.
Het stadscentrum van Los Angeles is samen met New York en Chicago een van de levendigste wijken die ik ooit gezien heb. Een groot deel wordt gevormd door het zogenaamde Latino District. Een wijk waar je vrijwel alleen maar Mexicanen en andere Hispanics tegenkomt. Dat maakt de buurt zeer levendig. Er zijn ontelbare goedkope winkels met allerhande spullen en illegale straatverkopers met karretjes. Als de politie komt zijn ze weg. Het ziet er wat rommelig uit, maar dat heeft wel iets. Het is net of je in Mexico bent. Eten en drinken is er in overvloed. De Grand Central Market (een overdekte markt) is helemaal fantastisch. Diverse eetkraampjes en stands met fruit, groente en nog veel meer. Deze middag heb ik daar pollo en mole gegeten. Een typisch Mexicaans gerecht. Het bestaat uit kip met rijst in een ietwat pikant sausje met een klein beetje chocola er doorheen. Prima maaltijd.
Het dowtowngebied telt vele schitterende gebouwen. Diverse theaters en oude hotels. Stuk voor stuk juweeltjes die niet zouden misstaan in Parijs. Van binnen schijnen ze helemaal paleiselijk te zijn. Er is alleen altijd één klein probleempje in Amerika. Men laat de zaak totaal verpauperen en restaureert niks. De gebouwen zijn allemaal circa 100 jaar oud en de gevels soms in gotische stijl. Als een en ander werd opgeknapt zou dit zo het nieuwe Broadway kunnen worden met musicals en theaters. De mevrouw van de receptie zei nog dat er geen mooie gebouwen stonden. Parkeren was volgens haar ook niet te betalen. Het viel allemaal erg mee. Voor 8 dollar kon de auto de hele dag staan. Er waren zelfs plekken waar het voor 3 dollar kon, maar die zie je altijd te laat.
Het financiële district tel heel wat moderne wolkenkrabbers. Ook mooi, maar anders. Verder is er nog een Chinatown en een Litte Tokio. Niet zo heel bijzonder.
Vandaag was het weer een hete dag. De temperatuur lag ruim boven de 30 graden. Nadeel is dat er er zelfs tussen de hoge gebouwen nauwelijks schaduw is. De zon staat bijna recht op de aarde en dat maakt het wel heel warm.
Om vier uur ging ik terug naar het hotel voor een duik in het zwembad. Dat was wel nodig na weer zo’n warme dag. Het water was wel fris.
’s Avonds heb ik nog even een bezoek gebracht aan een boekwinkel in Hollywood en daarna gegeten bij El Pollo Loco. Daar verkopen ze allemaal kiptaco’s en toebehoren.

Dag 16 - 16 mei 2008 - Los Angeles

2008-05-17T07:22:00.006+02:00

De tweede dag in L.A. vandaag. Omdat ik 8 jaar geleden ook al in L.A. was geweest en niet graag hetzelfde zie, wilde ik vandaag ook een paar nieuwe dingen bezoeken. Eerst naar Hollywood. Dat kende ik al, maar toch nog een keer erheen. Eigenlijk stelt het gehele Hollywood niks voor. Het is een wandelpromenade van 1,5 kilometer met heel veel toeristenwinkels en natuurlijk de beroemde tegels van wereldsterren. Ik vond anderhalf uur wel genoeg. Als je van theater en onzinmusea houdt, kun je er ook wel een halve dag spenderen.
Toen door naar de negen beroemdste letters van Amerika: H-O-L-L-Y-W-O-O-D bovenop de heuvels van L.A. Het was niet makkelijk om er te geraken, maar met een reisgidsje en de Tomtom kon je toch wel heel dichtbij komen. Ik heb de auto geparkeerd onderaan het Griffith Park. Een park is het eigenlijk niet. Het zijn gewoon wat wandelpaden in de dorre heuvels van Hollywood die je eventueel ook per paard kunt doen. Ik ben een flink stuk naar boven gelopen omdat ik toch benieuw was hoe dicht ik nou bij die letters kon komen. Op een gegeven moment hield het pad op en ging het verder over een geasfalteerde weg met nauwelijks auto’s. Ook die weg hield helaas op. Er liep nog een weggetjes naar boven, maar dat was een privéweg van de gemeente voor de watervoorziening. Helaas weer zo’n bord met no trespassing (niet betreden) en andere beangstigende teksten. Dus ben ik daar op een verhoging gaan staan en heb de letters gefotografeerd. Ik schat dat ik er zo’n 200 meter vandaan stond.
Inmiddels was het al 2 uur en daarom even wat eten en drinken halen bij de 7-Eleven: twee kaasrolletjes met jalapeñopepers en een horchata (amandelmelk) van 1,3 liter. Dat was nog net niet de grootste maat. Morgen die andere maat maar eens proberen dus.
Daarna stond Rodeo Drive op het programma. De luxe winkelbuurt waar de jetset van L.A. zijn kleding en sieraden koopt. Helaas geen beroemdheden gezien maar wel dikke auto’s en vrouwtjes die zo bezig waren met elegant lopen en bellen dat ze bij wijze van spreke bijna omvielen. Parkeren in de parkeergarage was hier de eerste twee uur gratis. Weer een meevaller.
Als laatste Santa Mónica. Naast een strand heeft het stadsdeel ook een bijzonder mooie en sfeervolle winkelpromenade met heel veel terrasjes, restaurants en natuurlijk winkels. De vele straatartiesten moet ik ook niet vergeten te vermelden. Volgens de Lonely Planet reisgids is dit het meest sfeervolle stadsdeel van L.A. en dat kan ik goed begrijpen. Aan het strand ligt nog en pier met eettentjes en een klein pretpark. Op het strand was het vrij druk en er waren zelfs mensen in zee. Lijkt me iets te koud op dit moment. De luchttemperatuur bedroeg wel 30 graden, maar het water zal die temperatuur niet hebben gehad. Er heerst hier momenteel een hittegolf in de regio. Normaal is het zo’n 20-25 graden in deze tijd.
Om een uur of zeven was het laat genoeg en dus terug naar het hotel en onderweg even eten. Morgen downtown L.A.

Dag 15 - 15 mei 2008 - Los Angeles

2008-05-17T07:22:00.005+02:00

Deze morgen moest er maar eens uitgeslapen worden en wel tot negen uur. Na het douchen en een koffie bij de hotelreceptie begon de autoreis naar Los Angeles (circa 300 kilometer). Onderweg was er bijzonder weinig te zien. Soms liep de weg parallel aan de kust, maar er waren niet zulke mooie bergen als in de omgeving van Big Sur. Mooie plaatjes leverde het niet op. Onderweg ben ik een keer gestopt om wat te eten. Het werden taco’s bij een Mexicaans restaurant in het dorpje Carpintería net onder Santa Barbara. Geen restaurantketen helaas en dat was dan ook niet gunstig voor de prijs. Maar liefst 7,5 dollar voor drie van die piepkleine dingen. Gelukkig smaakte een en ander wel goed. Daarna het laatste deel van de rit naar L.A.
Als eerste heb ik Venice Beach bezocht. De lange strandpromenade met straatverkopers en heel veel winkels. Het is er allemaal een beetje hippieachtig en natuurlijk schandalig duur. Wel is het een van de bekendste plekken in Los Angeles. Je moet er gewoon de sfeer proeven van skaters, fietsers, joggers en wandelend publiek. En natuurlijk zoals overal in de USA honderden totaal verpauperde zwervers. Geen plek in Amerika is compleet zonder die groep mensen. Parkeren bleek er schandalig goedkoop te zijn als je tenminste een parkeermeter gebruikte op 200 meter lopen van het strand. Slechts 25 cent voor een half uur. Daar kunnen ze in Scheveningen nog wat van leren.
Achter de Venice Boardwalk (zoals de promenade wordt genoemd) liggen nog een paar kanalen met mooie villa’s. Je kunt er een wandeling maken (Canalwalk) over de vele bruggetjes en mooie foto’s maken.
Om een uur of half zes vond ik het welletjes en ben ik aangeschoven in de file. Het hotel ligt op 40 kilometer van Venice Beach in Sylmar. Daar doe je rond dat tijdstip een uur en een kwartier over. De komende drie nachten verblijf ik in het Good Nite Inn. Deze keer heb ik het weer via internet geboekt. De prijs viel ontzettend mee: 160 dollar voor 3 nachten via cheaptickets.com. Daar waar ook het vliegticket is geboekt.
Het eten voor vanavond was kip van Kentucky Fried Chicken met aardappelpuree en rauwkostsalade.

Dag 14 - 14 mei 2008 - Highway 1 Milpitas - Morro Bay

2008-05-15T06:48:00.004+02:00

Voor vandaag stond er weer een stukje natuurschoon op het programma. Na vier dagen vrij veel rijden had ik wel behoefte aan wat wandelen in het groene landschap. Toch waren het ook vandaag weer 300 kilometer. Dat blijf je toch houden in Amerika als je veel wilt zien. Het land is gewoon te groot.
In de ochtend ben ik vertrokken uit Milpitas naar Monterey. Daar heb ik de jachthaven bezocht en ook geluncht. Deze keer waren het fish and chips. Helaas smaakte dat niet zoals in Engeland terwijl de prijs hetzelfde was. De friet was wel lekker. Gisteravond had ik dan toch beter gegeten: rijst met lamsvlees in pikante Indiase currysaus.
Het landschap van de Pacific sprak me erg aan. Tot halverwege de route waren het flinke groene heuvels die in zee uitkwamen. Uiteraard ideaal voor wat mooie foto’s.
Onderweg heb ik nog een bezoek gebracht aan het Pfeiffer Big Sur Statepark. Helaas is in de stateparks de National Park Pass niet geldig en moet er apart betaald worden. 8 Dollar voor deze gelegenheid. Wel de moeite waard. Er was een waterval te zien en ik heb drie wandelroutes gelopen. De vogels waren er prachtig blauw. Eentje staat er op de foto, zij het wel niet zo heel scherp. De beestjes waren nogal schuw en vlogen gauw weg. Verder heb ik nog een zwart-rood gestreepte slang gezien onder een paar bladeren. Helaas was ook die niet te fotograferen.
Verder naar het zuiden werden de heuvels langzaam wat lager. Het leek meer op Ierland: grote vlaktes op een heuvel met gras, koeien en runderen. Een soort Zuid-Limburg zonder bomen. Net voordat ik in het hotel aankwam zag ik nog twee wolven tussen de koeien. Maar helaas. Ook die beesten waren schuw en renden weg voordat ik de camera gereed had.
Voor komende nacht heb ik een kamer gereserveerd in het Motel 6 van Morro Bay. Het goedkoopste tot nu toe: $ 39,59. Dat is net geen 27 euro. Daar kan geen Formule 1 hotel tegenop. Komende dagen in L.A. zal de prijs wel ongeveer het dubbele bedragen. Gelukkig kan ik nu al een en ander reserveren via het internet. Opvallend is wel dat de kamers steeds kleiner worden. In de eerste week had ik regelmatig een tweepersoonskamer met alles erop en eraan. De laatste dagen waren het vooral kleine hokjes.
Het diner voor vanavond bestond uit pizza. Dat is iets waar de Amerikanen wel verstand van hebben.

Dag 13 - 13 mei 2008 - Sacramento

2008-05-14T05:19:00.001+02:00

Ik ben vanmorgen begonnen met een wandeling door downtown Sacramento. De auto kon gewoon bij het hotel blijven staan. Sacramento vond ik een alleraardigst stadje. Niet bijzonder, maar ook niet verkeerd. Je hebt er een rivierpromenade langs de Sacramento River. Daar kun je een trip maken met een stoomboot. Een paar oude pakhuizen zijn gerestaureerd en dienen nu als restaurants en winkels. Ze noemen dat Old Sacramento. De stad heeft verder een aantal parken met flink wat palmbomen. In combinatie met de blauwe lucht en het warme weer doet dat allemaal wat tropisch aan. Qua winkelaanbod is het niet zo geweldig. Op een redelijk modern winkelcentrum na is er niet veel te winkelen. Het Capitol, waar de regering van Californië is gevestigd, is een van de bezienswaardigheden van de stad. Ook rijdt er een tram en dat zie je niet vaak in Amerika.
Rond een uur of drie ben ik 180 kilometer verder naar het zuiden gereisd. Deze nacht logeer ik in het Americas Best Value Inn nabij San José in het plaatsje Milpitas. De prijs voor die kamer was $ 64,35. In het stadje wonen 62.698 mensen (volgens Wikipedia). Ik heb er verder alleen een bezoek gebracht aan een groot winkelcentrum met allemaal outletwinkels. Niet bijzonder want vrijwel alles was kleding. Helaas geen boeken of cd’s en daar kwam ik toch voor. Ik heb nog getwijfeld om een Levi’s broek te kopen, maar uiteindelijk toch niet gedaan. De prijzen lagen tussen 20 en 30 euro en daar krijg je ze in Nederland niet voor.
Voor morgen staat de kustweg Highway 1 op de planning. Het schijnt een ontzettend mooie weg te zijn langs de rotskust van de Pacific. Waarschijnlijk doe ik er twee dagen over omdat ik ook een bezoek ga brengen aan het Big Sur Statepark.

Nieuwe planning

2008-05-13T07:07:00.006+02:00

Omdat ik een omweg heb genomen hier de aangepaste planning van de afgelopen dagen en voor de komende twee weken. Kan best dat er nog wat verandert.

1 mei: Vlucht AMS - PHX

2 mei: Apache Trail

3 mei: Phoenix + reis naar Kingman

4 mei: Route 66 tot Flagstaff

5 mei: South Rim Grand Canyon en reis naar Page

6 mei: Horseshoe Bend, Glen Canyon Dam en Bryce Canyon

7 mei: Zion National Park

8 mei: Reis St. George - Las Vegas

9 mei: Las Vegas

10 mei: Zuidkant Death Valley

11 mei: Noordkant Death Valley en reis naar Bishop

12 mei: Reis Bishop - Sacramento

13 mei: Sacramento + in avond reis naar Milpitas voor overnachting

14 mei: Reis Milpitas - gedeelte kustroute Highway 1 naar L.A. via Big Sur

15 mei: Tweede deel Highway 1 Morro Bay - Los Angeles

16 mei: Los Angeles

17 mei: Los Angeles

18 mei: Los Angeles + reis naar San Diego

19 mei: San Diego

20 mei: Tijuana

21 mei: San Diego

22 mei: Tijuana

23 mei: San Diego + reis naar El Centro

24 mei: Reis El Centro - Yuma via Salton Sea en Salvation Mountain

25 mei: Rustdag in Phoenix

26 mei: Vlucht PHX - AMS

27 mei: Aankomst Schiphol

Dag 12 - 12 mei 2008 - Reis Bishop - Sacramento

2008-05-13T05:37:00.003+02:00

In Bishop heb ik gelogeerd in het Thunderbird Motel. De prijs was 56 dollar per nacht. In Californië is alles wat duurder. Zo kostte in Arizona een gallon (3,78 liter) benzine $ 3,50. Hier in Californië zijn het er $ 4,00. In Death Valley zat de prijs tegen de vijf dollar aan, maar dat kwam omdat het zo afgelegen lag.
Inmiddels lig ik een paar dagen voor op schema. Tijd voor wat extra’s dus en nog niet meteen door naar Los Angeles.
Vanmorgen ben ik vertrokken in noordelijke richting. Als eerste uiteraard weer gestopt bij een bezoekerscentrum net boven Bishop. Ik heb wat plattegronden en brochures gekregen over de regio. Opvallend is het hoe elke bezoeker weer met hetzelfde enthousiasme wordt begroet. Men moet toch steeds weer hetzelfde verhaal vertellen.
Het bleek een mooi gebied te zijn met veel meren en hoge bergen. Net Zwitserland. In de skioorden kon je zelfs nog skiën. June Lake was mijn eerste stop. Prachtig gelegen aan de voet van de besneeuwde bergen. Daarna ben ik verder gereden naar Mono Lake waar je in het water kalkrotsen aantreft. Ze zien eruit als stalagmieten in een druipsteengrot. Alleen wat ruwer. De tufa’s - zoals ze worden genoemd – zijn ontstaan onder water. Omdat in de loop der jaren het waterniveau is gedaald, zijn ze zichtbaar geworden. Een stukje verder lag nog een oude vulkaan. Het was er niet echt aan te zien. Het geheel leek meer op een berg gedumpte stenen van een gesloopt gebouw. Echt mooie plaatjes leverde het dan ook niet op. De hele route richting het noorden verliep door of langs de Sierra Nevada. Een gebergte dat zich uitstrekt over een lengte van 644 kilometer. Zo ver ben ik niet gereden. Er zaten flinke bergpassen tussen van zo’n 2.750 meter hoog. De bedoeling was om via de oostkant Yosemite National Park te bezoeken. Die bergpas was helaas nog dicht vanwege de sneeuw. Omrijden zou 3,5 uur kosten. Iets teveel dus. Daarom maar door naar Sacramento. De totale afstand Bishop – Sacramento bedroeg 435 kilometer. Een flinke afstand, maar daar had ik dan ook de hele dag voor inclusief nog wat tussenstops op mooie plekken.
Morgen een rustdag in Sacramento en daarna verder naar beneden via de kustweg naar Los Angeles. Volgens diverse internetfora is dat een hele mooie route.
In Sacramento heb ik een kamer in het Econolodge motel met deze keer eindelijk weer eens internet op de kamer. Deze keer was het 67,49 dollar voor een nacht.

Dag 11 - 11 mei 2008 - Death Valley

2008-05-13T05:36:00.002+02:00

Voor vandaag stond het tweede deel van Death Valley op het programma. Het gedeelte boven Furnace Creek waar het Visitor Center is. Vanuit Vegas was het weer een twee uurtjes rijden. Onderweg ben ik weer bij Wal-Mart gestopt voor een ice pack en echt lekker brood. Gisteren had ik per ongeluk een of ander caloriearm witbrood gekocht. Dat was zuur van smaak. Vandaag werd het volkorenbrood. Gewoon vers brood en niet van dat brood voor in het tostiapparaat. Ik dacht dat het niet bestond ik Amerika. Als beleg koos ik voor knoflookboter en salami. Best goed van smaak en voldoende om de dag mee door te komen.
In Death Valley heb ik eerst wat zandduinen bekeken. Daarna door naar Stovepipe Wells. Een van de weinige dorpjes in het park. Het stelde niet zo veel voor. Op een paar toeristenwinkels en een tankstation na was er niet veel te zien én het was er bloedheet. De thermometer gaf om 12 uur bij het infocentrum al 37 graden aan. Voor het gevoel was het iets warmer dan gisteren.
Daarna ben ik doorgereden richting de Ubehebe Crater (60 kilometer). Een oude vulkaan. Rondom de vulkaan liep een wandelpad waardoor ik weer mooie foto’s kon maken. Qua ligging was het echt prachtig. Het viel nog niet mee om de vulkaanrand op te lopen. Deze keer was het een combinatie van een steile helling en zeer harde wind. De wind maakte de temperatuur wel draaglijk.
Als laatste een bezoek aan Scotty’s Castle aan het eind van Death Valley. Een mooi kasteel dat daar door een zakenman was gebouwd rond 1915.
Deze tweede dag in het park was niet zo bijzonder als gisteren. De meeste interessante plekken lagen toch aan de zuidkant. In 4,5 uur had ik het allemaal wel gezien.
Daarna ben ik verder gereden naar Bishop in California om te overnachten. Aangezien ik altijd voor het donker op de plaats van bestemming wil zijn, is een goede route- en tijdsberekening noodzakelijk. De Tomtom en een routekaart zijn daarbij prima hulpmiddelen. Bishop ligt hemelsbreed op misschien 125 kilometer van het park. Over de weg zijn het er echter 225. Dat komt doordat je over twee bergpassen moet.
Het landschap is in eerste instantie erg vlak en dor als je door Nevada rijdt. Tijdens de eerste 40 kilometer werd ik ingehaald door welgeteld één auto. Verder niemand gezien. Ook de rest van de route was er nauwelijks verkeer. De twee bergpassen van beide ongeveer 2000 meter waren weer fun. Het is altijd mooi om met zo’n nieuwe auto door de bergen te rijden. Die rijdt altijd beter dan je eigen auto van 11 jaar oud.

Dag 10 - 10 mei 2008 - Death Valley

2008-05-11T06:20:00.002+02:00

Vandaag ben ik op tijd opgestaan. Daarna eerst even ontbijten. Ook weer bij McDonald’s. Dat is het goedkoopst. Flinke beker jus d’orange en twee sausage/egg muffins. Heerlijk! Na het ontbijt heb ik wat inkopen gedaan bij het tankstation: 2 grote kannen water van 1 gallon (3,78 liter), een ice pack (zak met ijsklontjes) en een wegwerpkoelbox van piepschuim. Ideaal om de dag mee door te komen in Death Valley. Onderweg ben ik nog gestopt bij Wal-Mart voor wat brood, kaas en fruit. In Death Valley is namelijk helemaal niks te krijgen
Het tripje duurde ongeveer twee uur van Vegas naar Death Valley. Het park was erg groot en er was eigenlijk helemaal niks te zien behalve heel veel rotsen links en rechts van de vallei. Toch had men er voor toeristen iets leuks van gemaakt. Altijd goed voor wat foto’s. De temperatuur was er hoog. Ruim boven de dertig graden. Precies weet ik helaas niet. Ik heb een paar korte wandelingen gemaakt. Door de hitte was het niet verantwoord om lange wandelingen te maken. Bovendien verbrandde je er heel gauw. Een van de heetste plekken was Badwater. Een drooggevallen zoutmeer met nog een heel klein beetje water aan de toeristenkant. Tevens het laagste punt van Amerika: 86 meter onder zeeniveau.
Na Death Valley ben ik teruggereden naar Las Vegas. Dat allemaal in verband met de kosten. In het park zelf is nauwelijks accommodatie en ook in de dorpen er omheen is het aanbod beperkt. Ik logeer deze nacht in het Super 8 in Downtown Las Vegas. Ook niet heel goedkoop omdat het vrijdag is: 97 dollar voor één nacht.
Afgelopen dagen heb ik geen berichten kunnen plaatsen op het weblog. Internet was namelijk schaars in Las Vegas. Als er al internet in het hotel was, dan moest er betaald worden. Ook dit bericht heb ik via een betaalde verbinding geschreven en dat was niet goedkoop: 7 dollar voor een uur. Maar ja, je wil toch af en toe wat mail checken en weten wat er gaande is in de wereld. Inloggen op andermans netwerk is ook nog niet zo makkelijk. De meeste hotels hebben een betaalde verbinding.
Morgen volgt er nog een dag Death Valley. Dan de andere helft. Waar ik morgen logeer is nog niet bekend. Hoop dat internet dan weer royaal verkrijgbaar is en gratis. Als er dus komende dagen geen berichten volgen, dan weet iedereen waar dat aan ligt.

Dag 9 - 9 mei 2008 - Las Vegas

2008-05-11T06:01:00.002+02:00

Ik heb de nacht doorgebracht in het Sahara Hotel aan de noordkant van The Strip. Ook de volgende nacht nog. Het hotel heeft een mooi zwembad, veel bars, restaurants en winkels en natuurlijk een groot casino. Om het af te maken zit er ook nog een soort achtbaan aan vast. Dit alles voor het idioot lage bedrag van 35 euro per nacht. Niet verkeerd voor een 3-sterren hotel. Alles is in Sahara-sfeer. Althans dat sfeertje probeert men te creëren door de hoteltorens namen te geven als Tangiers Tower en Tunis Tower. Voor zover ik weet liggen beide steden niet in de Sahara. Dat is maar weer het bewijs dat ze er in Amerika niet veel van snappen. Op de hotelkamers hangt schilderwerk van Marrakech en Marokkaans aardewerk en er staat een enkele schemerlamp in de vorm van een kameel. Het is ook nog eens een van de bekendste hotels van Vegas. Dit jaar bestaat het 55 jaar. Elvis Presley heeft er zelfs zijn film Viva Las Vegas opgenomen.
Naar de zuidkant van The Strip is een flink eind. Daar heeft men iets op gevonden: een monorail. Hij stopt bijna in het hotel. Een kaart voor 24 uur kost 9 dollar en een enkele reis 5 dollar. Dan is de keuze gauw gemaakt. Gisteravond ben ik naar de zuidkant gelopen, maar daarna toch met de monorail terug. De kaart heb ik ook vandaag nog kunnen gebruiken tot 22.00 uur.
Overdag heb ik de stad weer verkend en veel foto’s gemaakt. ’s Avonds was ik weer redelijk op tijd in het hotel. De gokkasten heb ik nauwelijks aangeraakt. In totaal heb ik er 1 dollar ingeworpen en die kwam niet meer terug…

Dag 8 - 8 mei 2008 - St. George - Las Vegas

2008-05-08T09:04:00.004+02:00

Nou was ik toch een beetje in de war met de tijdzones. Dacht het goed te hebben voorbereid, maar dat bleek niet het geval. Arizona en Utah liggen in dezelfde tijdzone. Toch is het in Utah een uur later dan in Arizona. Hoe komt dat? Arizona kent geen zomertijd. Ik vond het al raar dat het in Arizona even laat was als in California. Dat zou niet logisch zijn, maar komt door de zomertijd. Het tijdsverschil tussen Arizona/Nevada/California en Nederland is dus 9 uur en het tijdsverschil tussen Utah en Nederland 8 uur. Mijn klok heeft nu twee dagen een uur achter gelopen. Geen last van als je de hele dag de toerist uithangt.
Kijk hier hoe laat het overal is in Amerika: http://www.timeanddate.com/worldclock/custom.html?continent=namerica
’s Morgens ben ik eerst wat gaan rondrijden St. George. Eigenlijk gewoon een all American town. Brede vierbaanswegen met motels en overal vreetschuren. Veel was er niet te zien. Er was wel nog een historic district, dus daar maar heen. En dat was natuurlijk een brok nostalgie….
Nu nog even wat eten en deze keer eens iets anders. Ik kwam uit bij een restaurantketen met de naam Wienerschnitzel. Klonk veelbelovend. Ik had wel trek in een lekkere schnitzel. Helaas, niks van dat alles. Ze verkochten er alleen wieners. En wieners zijn worstjes. In dit geval hotdogs en uiteraard ook hamburgers, friet en de hele handel. Met hotdogs was men bovendien zeer creatief. Ik koos voor een paar hotdogs met chili con carne er bovenop. En waarom? Gewoon omdat het kan in Amerika. Ik Amerika kan alles.
Hierna werd het tijd om te vertrekken richting Nevada. Zodra je 10 minuten buiten Saint George bent, kan de klok weer een uur terug. Dan zit je weer in Arizona en 10 minuten later in Nevada. Vandaag een uur gewonnen dus.
Voordat ik aankwam in Las Vegas ben ik eerst een 60 kilometer doorgereden naar de Hoover Dam op de grens met Arizona. Mooi bouwwerk maar veel te druk. Gelukkig wel gratis parkeren als je tenminste verder rijdt richting parking 10. Op veel andere plekken mocht je 7 dollar betalen voor de parking.
Daarna kwam ik in Las Vegas aan. Je weet werkelijk niet wat je ziet als je daar voor het eerst bent. Het kan nog veel gekker in de USA. De meest waanzinnige hotels. Het mooist is het Venetian. Heel Venetië inclusief het San Marcoplein hebben ze nagebouwd. Compleet met grachten en gondels. Of het New York-New York hotel. Een verzameling wolkenkrabbers dienen als hotelaccommodatie. Er was echt te veel te zien aan The Strip (de hoofdstraat met alle hotels).

Dag 7 - 7 mei 2008 - Zion National Park

2008-05-08T06:06:00.002+02:00

Het Knights Inn motel is deze nacht weer goed bevallen. Ruime kamer en zeer schoon.
Nu op naar Zion National Park op circa 75 kilometer van Cedar City. Tijdens de heenrit heb ik nog even een andere afslag genomen voor een korte toeristische route. Daar kwam ik toevallig bij uit. De rit voer over en mooie nieuw aangelegde weg richting de bergen. Mooi plekje voor een paar foto’s, maar vergeleken met Zion stelde het niet zo veel voor.
Zion was een prachtig park. Eerst heb ik een stuk met eigen auto gereden. Het park lijkt wat tegen te vallen als je bij alle uitzichtpunten stopt. Meer dan wat hoge rotsen met dennenbomen zie je niet. Echter schijn bedriegt. Wil je wat zien, dan moet je een paar wandelroutes volgen. Dat heb ik uiteraard gedaan. Aan het eind van een lange tunnel was het begin van de Canyon Overlook Trail. Als je het wandelpad afloopt heb je een waanzinnig uitzicht over de hele Canyon. Zelden zoiets gezien.
Daarna heb ik de auto geparkeerd bij het bezoekerscentrum. Verder mag je niet rijden. Vanaf daar gaan er alleen shuttlebussen het park in. Deze zijn er in het jaar 2000 gekomen om de grote hoeveelheid verkeer terug te dringen.
Eerst maar eens uitstappen bij het restaurant voor wat eten. Men verkocht er zelfs Douwe Egberts koffie. Helaas was de smaak iets anders. Ik zat me ook af te vragen hoe een Amerikaan dat nou uit zou spreken. Iets van do we egg birds ofzo?
Verder met de shuttle naar de Emerald Pools. Weer een wandelroute die naar 3 kleine plassen water in de bergen voert welke worden gevormd door een waterval die hoog in de bergen ontstaat. Dat kostte best veel tijd omdat het een stevige wandeling was. Er waren in het park trouwens opvallend veel mooie dieren te zien: edelherten, eekhoorns, kikkers, etc.
Inmiddels was het al vier uur en dus tijd om naar het laatste punt te gaan: The Narrows. Helemaal aan het eind van het park. Dat zou een mooie wandeling door de rivier moeten zijn met links en rechts gigantische bergwanden. Helaas was de waterstroom te hevig en waren The Narrows gesloten voor publiek. Toch ben ik naar het beginpunt gelopen en heb even met mijn voeten in het ijskoude water gezeten. Toch jammer dat de route gesloten was. Als in Amerika iets dicht is dan is het ook echt dicht. Je moet vooral niet proberen om het toch te doen. De boetes zijn fors en zoals gebruikelijk all violators will be prosecuted.
Helaas had ik nog niet alles gezien, maar toch genoeg. Op een gegeven moment wordt je een beetje moet van al die canyons.
Om 18.30 was ik weer terug bij de ingang van het park en ben ik in het zuinige autootje richting St. George gereden om te overnachten. Sinds het begin van de vakantie rijdt de auto 38 miles per gallon. Er zit zo’n meter in die dat telkens berekent. Dat staat gelijk aan 1:16. Niet slecht voor een Ford Focus, en als je bedenkt dat een liter benzine tussen 55 en 65 eurocent kost, valt het helemaal mee.
In St. George nog even een nieuwe reserveringsstrategie toegepast voor de hotelreservering. Omdat internettarieven goedkoper zijn, ben ik op de parking van McDonald’s gaan staan om in te loggen met de laptop. Van daaruit het ik een kamer in het Econo Lodge gereserveerd. Deze keer voor de prijs van $ 43,14.

Dag 6 - 6 mei 2008 - Horseshoe Bend/Glen Canyon Dam/Bryce Canyon

2008-05-07T04:57:00.003+02:00

Zoals gebruikelijk eerst begonnen met het ontbijt. Bij het binnenstappen van de McDonald’s viel de grote verscheiden- heid aan personeel al meteen op. Een paar indianen stonden in de keuken hamburgers te bakken. De kassa werd bediend door een latino die geen idee had welke toetsen hij allemaal moest aanslaan en verder liepen er nog een paar verdwaasde oude dames rond van een jaar of tachtig. Hun functie was mij niet geheel duidelijk. Bij het bestuderen van de kassabon viel nog iets op. McDonald’s had een nieuw soort belasting ingevoerd: een eat-in tax (50 cent extra om in het restaurant te mogen eten in plaats van alles mee te nemen in een zakje).
Daarna op naar de Horseshoe Bend op slechts 3 minuten van Page. De Colorado River heeft hier de vorm van een hoefijzer. Vandaar de naam. In het midden staat een grote rots en dat is een prachtig gezicht als je dat van bovenaf ziet.
Nu verder naar de Glen Canyon Dam. Een grote dam in de Colorado River. Ook slechts een paar minuten van Page. Er was niet veel te zien. Paar foto’s en weer weg. Verder richting Bryce Canyon.
Onderweg ben ik nog een keer gestopt bij Wendy’s voor een koffie. Deze keer had men alleen maar echt kleine koffie in Nederlands formaat. Zeer uitzonderlijk voor Amerika. Even tijd om een verslag te typen (anders vergeet ik alles…). In dit restaurant liep weer een bejaarde rond. Ook deze man hoorde bij het personeel. Zijn functie bestond uit het vegen van de vloer en tegen elke gast “How are you doing?” roepen. Eigenlijk gewoon triest om te zien dat mensen van boven de 65 hier nog gewoon moeten werken om rond te komen.
Dan Bryce Canyon. Het eerste viewpoint is Sunrise Point. Dit is van een onbeschrijflijke schoonheid. Het is zelfs mogelijk om naar beneden te wandelen tussen de rotsen door. Nu de zon nog schijnt goed te doen. De weg naar boven was uiteraard weer iets zwaarder. Geeft verder niks. Zo zweet ik de hamburgers er meteen weer af.
Het weer werd helaas minder. Af en toe wat regen en een beetje onweer. Volgens andere bezoekers had het twee uur eerder nog gesneeuwd. De regen duurde niet al te lang. Na een half uur was het alweer voorbij.
Ik heb vrijwel alle uitzichtpunten aangedaan en weer heel wat mooie foto’s gemaakt.
Er lagen nog behoorlijk wat blokken ijs her en der verspreid. De winter is blijkbaar nog maar net voorbij. Gelukkig was het vandaag niet druk in het park. Zal wel door het weer komen. Hierdoor was alles rustiger te bekijken en in veel minder tijd.
Toen ik daarna naar het hotel in Cedar City reed, was het gelukkig nog licht. Dat had ik niet willen missen. De laatste 65 kilometer ging namelijk over een prachtige bergweg waar in de bossen nog volop sneeuw lag. Het Navajo Lake was zelfs nog helemaal bevroren. De top bevond zich op 9.910 voet (2.973 meter).
Als afsluiting nog even eten bij Wendy’s in Cedar City en meteen een warm welkom bij binnenkomst. In plaats van het gebruikelijke “Hi, how are you?” was het deze keer meteen zodra ik de deurklink vastpakte “For here or to go?” Dat was nog eens een binnenkomer.
Het Knights Inn hotel van deze avond is wederom goed bevallen. Zeer complete kamer met tv, koffiezetapparaat, koelkast en magnetron. Ook een föhn en strijkplank met strijkbout ontbraken deze keer niet. En weer ongelooflijk dat er een draadloos netwerk was.

Dag 5 - 5 mei 2008 - Grand Canyon

2008-05-06T05:24:00.003+02:00

Vandaag op naar de Grand Canyon. Een van de hotspots van Amerika. Eerst heb ik nog even de tank volgegooid met benzine omdat het in de bergen wel duurder zal zijn. Opvallend is het prijsverschil van de tankstations. Over een afstand van 100 meter heb je soms wel 5 tankstations en die berekenen allemaal een verschillende prijs. Ik ben van mening dat je toch een ontzettende idioot bent als je de duurste kiest. De prijzen worden met gigantische borden aangeduid, dus daar kan het niet aan liggen. Blijkbaar zijn er genoeg van die idioten, want de Shell en Texaco hebben het erg druk.
De weg naar de Canyon is eigenlijk maar oersaai. Eerst heb de de snelweg I-40 genomen en toen de US 64 en US 180. Volgens de Tomtom de meest voor de hand liggende route. Niks op de route duidt erop dat er straks een wereldwonder zal verschijnen.
Entree van de Canyon is 25 dollar. In plaats daarvan heb ik de America the Beautiful Pass gekocht voor 80 dollar. Die is ook geldig in ander parken de komende dagen.
Wanneer je het park inrijdt en de eerste parkeerplaats van een der vele viewpoints oprijdt, is er nog niks te zien. Loop je echter enkele tientallen meters naar voren dan kijk je zo de Canyon in. Prachtig gezicht. Het eerste uitzichtpunt was Mather Point. Daarna verder naar Yavapai Point. In principe hetzelfde, maar een kilometer verder.
Om er toch nog iets actiefs van te maken, besloot ik te gaan wandelen over een van de vele trails (wandelroutes). Mijn keuze werd de Bright Angel Trail. Sommigen doen hem per ezel. Ik te voet. De hele route is 20 kilometer heen en terug en gaat tot onder in de Canyon bij de Colorado River. Dat is iets te veel van het goede. Om die tocht te maken adviseert men om om 10 uur ’s ochtends al beneden te zijn. Dat betekent dus ’s ochtends om 6 uur vertrekken. Ik heb in totaal 1,5 mijl (3,2 kilometer) gelopen. Ruim voldoende. Vooral terug naar boven is zwaar. Het uitzicht was wederom prachtig en leverde vele mooie foto’s op. De trail kostte best veel tijd.
Rond 15.15 uur ben ik verder gereden naar Desert View 40 kilometer verder. Weer een hele andere kant van de Canyon. Ook heel mooi. Ik ben een stukje van het pad afgegaan en naar beneden gelopen. Dat was een oase van rust. Weg van het klootjesvolk. Ter afsluiting heb ik mezelf getrakteerd op een cheeseburger (maar liefst 5 dollar!) en een warme chocomel zoals ik hem zelden heb geproefd in Amerika.
Aanvankelijk was het plan om na de Canyon terug te rijden naar Flagstaff en morgen de Meteor Crater te doen. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan. Het is toch iets te ver om voor een groot gat in de grond waar je niet eens in mag lopen maar alleen 5 kilometer rondom heen en ook nog eens 10 dollar voor mag aftikken.
Het werd dan toch Page op 130 kilometer van de Canyon. Qua ligging uitstekend i.v.m. de plannen voor morgen: Horseshoe Bend, Glen Canyon Dam en misschien al een stukje Bryce Canyon. In Page heb ik voor het Budget Inn motel gekozen. Prijs $ 62 met wederom gratis draadloos internet.

Dag 4 - 4 mei 2008 - Route 66 tot Flagstaff

2008-05-05T00:18:00.008+02:00

Het Rodeway Inn is mij goed bevallen deze nacht. Het is niet zo netjes als Super 8, maar toch goed. Op de kamer waren zelfs een koelkast en magnetron aanwezig. Heel normaal in Amerika. Alles draait om service en comfort. Ook voor komende nacht in Flagstaff heb ik dezelfde keten geboekt.
Na het ontbijt - deze keer een egg/bacon mcmuffin bij McDonald’s - ben ik aan Route 66 begonnen. Van tevoren heb je daar een bepaald beeld bij. Dat klopt gedeeltelijk. Het is eigenlijk maar een saaie weg van 130 kilometer. Veel auto’s kom je er niet tegen. Het zijn voornamelijk toeristen met campers en huurauto’s. Aan de route is niks te zien. Het landschap is saai en dor. Gelukkig zit er muziek in de auto.
Het eerste dorpje van betekenis is Hackberry. Heel klein met een aantal oude weggeroeste auto’s en veel uithangborden die herinneren aan de jaren ’60. Ik ben er even gestopt voor wat foto’s.
De rest van de route kom je niks bijzonders tegen. Aan het eind van de officiële Route 66 ligt Seligman. Dat is wel interessant voor toeristen. Ook een en al uithangborden en jaren ’60 uitingen. Na Seligman houdt het toeristische deel op. Er is nog een kleine vertakking van een 30 kilometer richting de I-40 snelweg. Die heb ik maar genomen.
In Williams ben ik nog een keer gestopt voor een mokka koffie verkeerd bij Denny’s. Niet goedkoop (3 dollar en 10 cent), maar wel even een rustmoment om een verslag te typen.
Tot nu toe is het snel gegaan. Had meer tijd ingecalculeerd voor Route 66, maar dat was dus niet nodig. Helaas is het iets te ver om nu al een stukje Grand Canyon te doen omdat ik daarna terug moet naar Flagstaff. Iets voor morgen dus.
Het Rodeway Inn Hotel in Flagstaff heeft kleinere kamers, maar ze zijn wel verzorgd. Alleen de mevrouw aan de balie heeft nog nooit van klantvriendelijkheid gehoord. Een bonnetje als betaalbewijs was ook al nicht im Frage. Daar moest ik morgen maar voor terugkomen. Dan kon ze een printje maken.
Downtown is hier om de hoek. Maar eens een kijkje nemen dus en op zoek naar leuke photo spots. Men heeft er best iets leuks van gemaakt. Echt fotogeniek is het allemaal niet.
Er komen opvallend veel treinen door Flagstaff. Het dorp ligt namelijk aan een van de vele aftakkingen van de bekende Santa Fe goederenspoorlijn. Als er een trein komt, gebeurt dat met veel geweld. Luid toeterend knallen de bakbeesten voorbij en dat elke 10 minuten.
De locals hebben een geheel eigentijdse manier om het spoor over te steken. Als de bomen omlaag gaan, rennen ze nog even gauw het spoor over. Niet zo vreemd als je bedenkt dat de treinen soms wel een kilometer lang zijn. Het duurt al gauw een paar minuten en als er ook nog een van de andere kant komt, sta je wel eens 5 minuten voor het spoor te wachten.
Het diner heb ik vanavond bij Wendy's genuttigd. Een hamburger met veel sla, een kipburger, een portie friet en een sla. Allemaal 1 dollar plus tax items. Totaal $ 4,48. Eten kost hier gewoon niks.

Dag 3 - 3 mei 2008 - Phoenix

2008-05-04T04:45:00.002+02:00

Om half negen heb ik het Super 8 Motel in Phoenix verlaten. Uiteraard na eerst het eenvoudige ontbijt te hebben genuttigd. Deze keer een zoete kleine donut en een paar mini-bagels met Philadelphia-kaas. Meer heeft een mens niet nodig ’s morgens.
Mijn eerste bezoek vandaag was de Desert Botanical Garden. Entree 9 dollar (1 dollar korting met Anwb-pas). Dit is een botanische tuin die vol staat met alles wat in de woestijn groeit. Bij een woestijn denk je al gauw aan alleen maar zand. In de Sonora Desert, die een groot deel van Zuidwest-Amerika en Mexico beslaat, groeien echter heel veel soorten planten en cactussen. Sommige hebben bloemen en dat levert mooie foto’s op.
Na het bezoek aan de botanische tuin ging de reis verder richting downtown Phoenix. Ik had me veel meer voorgesteld van deze stad die ruim een miljoen inwoners heeft. Het centrum is compleet nieuw. Alle gebouwen zien er piekfijn uit. Bijzonder is het allemaal niet, maar toch weer een paar mooie foto’s. Parkeren was ook niet duur. Slechts 5 dollar voor de hele dag. Wel een kwestie van goed zoeken, want er is veel verschil in die tarieven. Een kilometer lopen scheelt al gauw de helft. Vandaag zou een drukke dag worden in Phoenix omdat er een honkbalwedstrijd was. Overal stonden kraampjes met eten, drinken en sponsormateriaal. Helaas kon ik weinig interessante plekken vinden in de stad zelf. Het is beslist geen New York. Alle gebouwen staan ver uit elkaar. Eigenlijk is het gewoon een zakencentrum en niet voor toeristen bedoeld. Wel is alles goed onderhouden en de stad is bezig met het aanleggen van een lightrailtram. Die is in december klaar en helaas nog niet te zien. Na 2 uur rondlopen en een laatste kop koffie bij Starbucks ben ik weer vertrokken.
Nog even naar een internetcafé om wat mail te checken (3 dollar voor een half uur!!) en daarna door naar Kingman. De hele trip van 280 kilometer heb zonder te stoppen gereden. Ik dacht dat het zo’n 3 uur en drie kwartier waren, maar dat weet ik niet meer zeker. Net boven Phoenix was het allemaal erg druk, maar dat werd snel minder. Na 75 kilometer kwam je al bijna niemand meer tegen. Op de helft van de route werd het bergachtig en daardoor ook mooier.
Tegen de avond arriveerde ik in Kingman. Het begin van route 66. Eerst maar eens op zoek naar een hotel. Dat was niet makkelijk. Super 8 had nog maar 2 kamers vrij voor 80 dollar plus belastingen. Te duur dus. De receptioniste raadde nog wat andere hotels aan, maar veel goedkoper zou het volgens haar niet worden omdat er een evenement van klassieke auto’s in het dorp was. Dat zullen we nog wel eens zien, dacht ik. Even navragen bij een paar andere hotels en daar was er toch plotseling een met een kamer voor 44 dollar en 5 cent inclusief Anwb-korting. Wel een motel gerund door Indiërs en dat zijn meestal niet de meest frisse figuren. De kamer was echter zeer netjes en schoon. Het belangrijkste van alles: gratis en goed werkend draadloos internet.
Morgen Route 66.

Dag 2 - 2 mei 2008 - Apache Trail/Scottsdale

2008-05-04T03:59:00.003+02:00

Vandaag ben ik al vroeg opgestaan (6 uur). Dat komt natuurlijk door het tijdsverschil. Ik ging om 20.00 uur lokale tijd naar bed. Voor mij was het toen 4 uur ’s nachts. Zelfs al zou je het nog zo graag willen, dan trek je het niet langer. In de komende dagen zal ik wel aan de nieuwe tijd wennen.
Ik besluit de dag te beginnen met een kopje verse koffie uit het apparaat in de kamer. Met de grootste moeite krijg je er nog geen fatsoenlijke kop koffie uit en dan heb ik de hoeveelheid water al met een derde verminderd. Amerikaanse koffie smaakt gewoon niet! Alleen bij Starbucks weet men de klant nog wel iets fatsoenlijks voor te zetten.
Na even een grote fles water gekocht te hebben bij de K-Mart in de buurt van het motel, vertrek ik richting de Apache Trail. Dat is een oude zilver- en goudzoekersroute die nu beschermd natuurgebied is verklaard. De trail begint bij Apache Junction en loopt helemaal rond. 22 Mijl is ongeasfalteerd. Bij droog weer, zoals vandaag, allemaal geen probleem. Officieel mag het niet met een huurauto, maar iedereen doet het. Ik ben begonnen met een bezoek aan het Superstition Mountain Museum dat een en ander vertelt over de geschiedenis van het gebied. De vrouw was zeer behulpzaam en vertelde veel. Ze gaf nog een plattegrond mee van de hele route.
De Apache Trail zelf was goed te doen. Wel een zeer stoffige zandweg. Af en toe ligt er wat asfalt, maar dat is de moeite niet waard. Het weggetje is nogal bochtig en hobbelig. Mijn huurauto trekt het prima tot het eind. Onderweg heb ik een bezoek gebracht aan drie belangrijke uitzichtpunten: Canyon Lake, Apache Lake en Roosevelt lake met de Roosevelt Dam. Andere mogelijkheden om te stoppen en van het uitzicht genieten zijn er bijna niet.
Natuurlijk heb ik weer wat foto’s gemaakt die ik later op dit weblog plaats. Vandaag merk ik pas hoe handig een laptop is. Dit verslag typ ik namelijk tijdens de Apache Trail.
Aan het eind van de middag was er nog even tijd om een bezoek te brengen aan Scottsdale. Een historisch stadje met veel toeristische winkels en restaurantjes. Omdat het al 5 uur was, waren er niet veel mensen. Het toeristische deel bestaat uit slechts een paar straatjes. Na een paar foto’s en een half uur rondlopen, was het wel genoeg. Scottsdale is zeker niet bijzonder.

Dag 1 - 1 mei 2008 - Phoenix

2008-05-04T03:58:00.004+02:00

De eerste reisdag zit er eindelijk op. De vluchten duurden lang en waren eentonig. Op de eerste vlucht naar Chicago werd er een maaltijd geserveerd met kip. Op de tweede vlucht alleen eten tegen betaling. Niet-alcoholische drankjes waren er voldoende en gratis te krijgen in het vliegtuig. Voor alcohol moest wel betaald worden, maar daar doe ik niet aan in het vliegtuig.
In Chicago verliep het overstappen volgens plan. De douane was weer even moeilijk. De man kon maar niet begrijpen dat ik 3 banen had en er toch 3,5 week tussenuit ging. Nadat ik hem dit had uitgelegd moest hetzelfde verhaal nog een keer aan zijn Mexicaanse collega worden verteld, maar nu in het Spaans. Zo kon de man kijken of ik twee keer hetzelfde vertelde. Na de lastige vragen bij de douane ging het allemaal vlug. Bagage van de band gehaald en afgegeven bij de incheck of beter gezegd achtergelaten. Het personeel deed de rest omdat ik toch al een instapkaart had gekregen op Schiphol. En als een wonder verscheen de koffer ook in Phoenix weer op de afhaalband. Toch goed gegaan dus.
Op het vliegveld van Phoenix heb ik meteen de huurauto opgehaald. Het is een Ford Focus. Beetje lelijke vierkante bak, maar wel comfortabel en uiteraard bijna nieuw. De auto heeft nog maar 9800 mijl gereden en dat is zo’n 15.000 kilometer. De reservering stond twee maal in het systeem, dus er was enige twijfel bij de baliemedewerker. De auto zelf was gelukkig al betaald via usareisen.de. Toch weet men elke keer weer een paar euro extra uit je zak te kloppen. In de prijs zijn namelijk geen afsleepkosten, lekke band, vervanging lege accu en een paar andere dingen inbegrepen. Dat komt er nog eens bij voor 160 dollar. Gelukkig is de koers laag en zijn we dus ‘maar’ 105 euro kwijt hiervoor.
Hotel is verder ook prima. Super 8 Motel in een van de buitenwijken op 25 kilometer van het vliegveld. Een ruime 2-persoonskamer voor mij alleen. En zoals vrijwel altijd met televisie, badkamer, het bekende koffiezetapparaat en de bijbel in het nachtkastje. Verder geen extra kosten. Met de anwb-kaart zelfs nog een kleine korting, maar die had ik via internet al doorberekend.
Het temperatuurtje buiten valt trouwens wel mee. Het is zo’n 25 graden. Ik had het veel warmer verwacht.
Ik heb de dag afgesloten met een bezoek aan Taco Bell. Handig met de Tomtom. Alle restaurants en hotels staan erin en het ding zet je voor de deur af.

2008-04-04T22:40:00.003+02:00

Nog even wat extra informatie over de reis.

Het vluchtschema ziet er als volgt uit. Alle tijden zijn lokaal.

Heenvlucht op donderdag 1 mei 2008
Schiphol - Chicago o'Hare 11:15 -13:19
Chicago o'Hare -Phoenix Sky Harbor 14:55 -16:44
Totale reistijd heenreis: 14 uur en 29 minuten

Terugvlucht op maandag 26 mei 2008
Phoenix Sky Harbor - Chicago o'Hare 6:09 - 11:30
Chicago o'Hare - Frankfurt International 15:45 - 6:55
Frankfurt International - Schiphol 9:00 - 10:10 (27 mei 2008)
Totale reistijd terugreis: 19 uur en 1 minuten

Ik maak de rondreis in een 2- of 4-deurs compact car van Dollar Rent-a-car. Het exacte model zie je altijd pas bij aankomst op het verhuurkantoor. Deze auto heb ik geboekt bij usareisen.de voor de prijs van 636,84 euro (25 dagen). In de verhuurprijs zijn alle verzekeringen inbegrepen en een gratis tank benzine die je bij aflevering niet hoeft te vullen.

De eerste twee nachten verblijf ik in het Super 8 Motel Phoenix Metro North waarvoor ik het totaalbedrag van $ 92,94 (circa 60 euro) betaal. De overige nachten logeer ik in motels langs de route. Deze reserveer ik niet van tevoren. Elke dag zal ik weer apart bekijken waar ik overnacht. Motels zijn er in Amerika meer dan genoeg en voor een acceptabele prijs.

2008-03-07T21:11:00.001+01:00

Op het kaartje een overzicht van de route in Amerika. Het uiststapje naar Mexico is daarin niet verwerkt. Dit alles met dank aan het allesamerika.com forum.

Nog 2 maanden...

2008-03-02T00:32:00.000+01:00

Nog twee maanden en dan is het zover: mijn reis naar Zuidwest-Amerika. Het wordt mijn 7e reis naar de Verenigde Staten. Deze reis wordt een hele speciale omdat hij wat langer gaat duren, namelijk van 1 t/m 26 mei 2008. Maar liefst 3,5 week.

De voorbereiding is inmiddels in volle gang. Vrijwel elke dag ben ik bezig met het opzoeken van informatie over de te bezoeken steden en natuurparken en de te rijden route. Iedere dag schaaf ik weer wat bij door er dingen tussen te plaatsen of juist weg te halen. Uiteindelijk zul je zien dat je in die 3,5 week nog niet alles kunt bezoeken vanwege tijdgebrek. Het gebied is gewoon erg groot.

Hieronder een overzicht van de route zoals die tot nu toe gepland is:

1 mei: vlucht AMS - PHX
2 mei: Apache Trail
3 mei: Phoenix
4 mei: Phoenix-Flagstaff met omweg via Route 66 (Kingman-Seligman)
5 mei: South Rim Grand Canyon en in de avond naar Flagstaff
6 mei: Meteor Crater en reis naar Page met bezoek Glen Canyon Dam
7 mei: Horseshoe Bend en reis naar Bryce Canyon
8 mei: Zion National Park
9 mei: Zion National Park
10 mei: Las Vegas
11 mei: Hoover Dam en Rock Canyon National Conservation Area
12 mei: Death Valley
13 mei: Death Valley
14 mei: Reis van Death Valley naar Los Angeles
15 mei: Los Angeles
16 mei: Los Angeles
17 mei: Los Angeles
18 mei: Reis Los Angeles - San Diego
19 mei: La Jolla + San Diego
20 mei: San Diego
21 mei: San Diego
22 mei: Tijuana (Mexico)
23 mei: Ensenada (Mexico)
24 mei: San Diego -Yuma
25 mei: Yuma - Phoenix
26 mei: Vlucht PHX - AMS